| تبليغات | X |
 |
 |
|
| درد و دل |
|
از زخم قلب آبايي دختران دشت! دختران انتظار! دختران اميد تنگ در دشت بي كران، و آرزوهاي بيكران در خلق هاي تنگ! دختران آلاچيق نو در آلاچيق هائي كه صد سال! - از زره جامه تان اگر بشكوفيد باد ديوانه يال بلند اسب تمنا را آشفته كرد خواهد... *** دختران رود گل آلود! دختران هزار ستون شعله،به طاق بلند دود! دختران عشق هاي دور روز سكوت و كار شب هاي خستگي! دختران روز بي خستگي دويدن، شب سر شكستگي!- در باغ راز و خلوت مرد كدام عشق - در رقص راهبانه شكرانه كدام آتش زداي كام بازوان فواره ئي تان را خواهيد برفراشت؟ *** افسوس! موها، نگاه ها به عبث عطر لغات شاعر را تاريك مي كنند.
دختران رفت و آمد در دشت مه زده! دختران شرم شبنم افتادگي رمه !- از زخم قلب آبائي در سينه كدام شما خون چكيده است؟ پستان تان، كدام شما گل داده در بهار بلوغش؟ لب هاي تان كدام شما لب هاي تان كدام - بگوئيد !- در كام او شكفته، نهان، عطر بوسه ئي؟
شب هاي تار نم نم باران - كه نيست كار - اكنون كدام يك ز شما بيدار مي مانيد در بستر خشونت نوميدي در بستر فشرده دلتنگي در بستر تفكر پر درد رازتان، تا ياد آن - كه خشم و جسارت بود- بدرخشاند تا دير گاه شعله آتش را در چشم بازتان؟ *** بين شما كدام - بگوئيد !- بين شما كدام صيقل مي دهيد سلاح آبائي را براي روز انتقام؟ شاملو صوت این متن با صدای شاملو(از دقیقه ۸:۱۵ شروع میشود.)را در اینجا گوش دهید |
|
+ نوشته شده در
ساعت 2:11 توسط مصطفي |
|
|
چند تا از جملات جالبي كه تو كتاب شهريار خوندم را اينجا ميارم خيلي جالب بودن.
در ميان انان كه با تكيه بر هنر خويش به شهرياري رسيده اند نه به ياري بخت،بلندپايه ترين شان،به گمان من ،موسي و كوروش و رومولوس و تسئوس و مانندان ايشان اند.اگرچه در باب موسي سخني نمي توان گفت ريا، چرا كه وي را كاري جز به جاي اوردن فرمان هاي خداوند نبود ...واگر در كار و نهاد ايشان{كوروش}نيك بنگريم كارشان را هيچ كم از موسي نخواهيم يافت،كه وي را اموزگاري بدان بزرگ بود. شهريار براي پرورش ذهن خويش مي بايد تاريخ بخواند و كردار مردان بزرگ را بپژوهد... هركه بخواهد در همه حال پرهيزگار باشد،در ميان اين همه ناپرهيزگاري سرنوشتي جز ناكامي نخواهد داشت. اگر بخشندگي درست و به شيوه ي شايسته باشد ،كسي را از ان خبر نخواهد شد و تو را از بدنامي ضد ان در امام نخواهد داشت.اما ،هر كه بخواهد در ميان مردم به بخشندگي نامدار شود،مي بايد از نمايش ان هيچ فروگذار نكند... تنگ چشمي از رذيلت هايي است كه دولت او را برقرار ميكند. از انچه نه مال توست نه مال رعيت تو ،دادو دهش مي توان كرد،چنانكه كوروش و اسكندر و قيصر كرد. از اشوب تمامي جماعت اسيب مي بيند ،حال انكه بر دار كردن چند كس به فرمان شهريار تنها جان چند كس را مي ستاند. همان به كه {از شهريار}بيش بترسند تا دوست بدارند...ادميان را از ازردن ان كس كه بخواهد در دل ايشان جايي داشته باشد باكي نيست.اما نه ان كس كه از وي هراسي به دل داشته باشند. پس از دهان شهريار هرگز سخني نمي بايد برايد كه اراسته بدان پنج صفت برشمرده نباشد ،تا هر كه وي را بيند و گوش به او دارد،در نظرش سراپا نرم دلي و درست پيماني و راست گويي و مردم دوستي و دينداري ايد.و هيچ چيز به سترگي اين صفت اخرين و نمايش به داشتن ان نيست.زيرا مردم ،بر روي هم ، بيشتر بر پايه ي انچه چشم شان از دور مي بيند داوري مي كنند تا انچه از نزديك لمس تواند كرد.داشتن ان خيم ها{منظور پنج صفت بالا} و پيوسته فراچشم داشتن شان زيانبار است ، اما نمايش داشتن شان سودمند است. مي توان گفت كه كردار خوب همان اندازه بيزارانگيز مي تواند بود كه كردار بد و هميشه چنين است كه ان كه دوست تو نيست خواهان بي طرفي توست و ان كه دوست توست خواهان سلاح برگرفتن و به ميدان امدن ات. شهريار مي بايد نشان دهد كه دوستار هنر و كارداني ست و مي بايد مردان باهنر را ارج نهد و سرامدان هر پيشه را بزرگ دارد. سه گونه مغز در كار هست : يكي ان كه به خود در مي يابد.دوم انكه انچه ديگران دريافته اند در مي يابد. و سوم ان كه نه خود در مي يابد و نه ديگران.نخستين عاليست و .... شهريار مي بايد همواره با ديگران راي زند،اما تنها انگاه كه خود خواهد نه انگاه كه ديگران بخواهند. |
|
+ نوشته شده در
ساعت 18:19 توسط مصطفي |
|
|
می خندم،اما نه از درون
می سوزم،اما نه از برون |
|
+ نوشته شده در
ساعت 23:18 توسط مصطفي |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
گالان اوجای یموتی را انگونه که روایت
کرده اند ، توصیف میکنم: او مردی بود خوش صورت، نیرومند ، چابــــــک، تند، تیز،عصبی،ناارام،جوششـی،خوشـرو، خندان و ســـــــاده دل! |
| پیوندها |
|
امید ردپا ايه ها ي دوست داشتني محمد مجتبی پرتغالي دود ناگفته های گفتنی خلوت نشین هرميون |
|
RSS
|