| تبليغات | X |
 |
 |
|
| درد و دل |
|
بنام خدا
من چند حرف دیگر با تو دارم سرباز... تو مادری، حق داری بچه ات را دوست داشته باشی... حق داری برایش دلتنگ شوی... سوالی از تو دارم : این کودک را می شناسی؟
می بینی پدرش با چشمان بسته، چگونه صورتش را لمس میکند؟ می بینی چگونه کفشهایش را درآورده تا در آغوش پدر، گم شود ؟ این پدر یکی از زندانیان تو و دوستان توست در عراق... چه میشد اگر اجازه میدادی این پدر، بچه اش را ببیند؟ فکر کردی فقط خودت به فرزندت عشق می ورزی؟ این دختر را چطور؟
حتماً او را دیده ای... در کوچه پس کوچه های بصره... پای برهنه می دوید و خنده کودکانه ای بر لب داشت... الان به نظرت لکه های سرخ روی لباسش، نقش گلهای سرخ است یا رد پائی از خون تازه ؟ یا لکه های قرمز روی زمین، گلبرگهای پرپر شده گلهای پیراهن اوست؟ صورت ظریف او را با اسلحه ای که در کنارش به دست گرفته ای چه کار؟ ببین چه گریه ای میکند؟ چه خونی از صورتش جاری است؟ این رنگین تر است یا خون فرزندت که اینچنین در آغوشش کشیده ای؟ حال این دخترک را خوب ببین. نتیجه کارتو وهمکاران توست و تا ابد با شما خواهد ماند. این است آنچه برای این دختر و مردمش هدیه برده ای... این پدر را میشناسی؟
این اما مال افغانستان است. شاهکار قدیمی تر شما. اما مگر زخم این پدر کهنه می شود؟ این هم کادوی یکی دوسال قبل توست برای کوکان افغان......... از این دست اگر بخواهم برایت بیاورم، بسیارست... سردشت خودمان، شلمچه ، قانا... صبرا و شتیلا... و .... ............... ............... ............... گریه کن سرباز گریه کن، اما نه فقط برای دلتنگی فرزندت ... شاید نپذیری، اما من در گریه های تو هیچ عاطفه ای نمی بینم سرباز! گریه کن برای انسانیتی که در زیر پای تو و رهبرانت لگد مال شده... گریه کن برای عاطفه ای که در وجودت مرده... گریه کن برای شرف و آزادگی که از دست داده اید... گریه کن سرباز... |
|
+ نوشته شده در
ساعت 14:37 توسط مصطفي |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
گالان اوجای یموتی را انگونه که روایت
کرده اند ، توصیف میکنم: او مردی بود خوش صورت، نیرومند ، چابــــــک، تند، تیز،عصبی،ناارام،جوششـی،خوشـرو، خندان و ســـــــاده دل! |
| پیوندها |
|
امید ردپا ايه ها ي دوست داشتني محمد مجتبی پرتغالي دود ناگفته های گفتنی خلوت نشین هرميون |
|
RSS
|
