مادر

جدیدا یه اهنگ از کریم قربان نفس شنیدم و از اون موقع تاحالا فکرمو شدیدا مشغول کرده ترجمه اهنگ اینجوریه:(امیدوارم خوب ترجمه کرده باشم)
همه ی روستا منتظرن همه چشم به راه پدرش میگه حتما میاد زن عموش میگه فکر نکنم داداشش امیدواری میده حتما میاد حتما میاد.هوا سرده خورشید تازه طلوع کرده صدها نفر منتظرن واز کفن سفید اب میچکه.همه اومدن دوست اشنا فامیل غریبه اما کسی که منتظرشن هنوز نیومده. مادر هم تو تابوت راحت خوابیده و میگه که پسرم میاد.همه منتظر پسر این زنن .
اون هنوز نیومده. شاید توراه باشه حتما با ماشینش به سرعت باد داره میاد شاید.....
خدارو شکر مرد بزرگی شده رئیس شده داره اقایی میکنه.حتما میشینه و به خمار چایی مینویسه نه نه نه اون نمینویسه بلکه فقط تایید میکنه و همه تشویقش میکنن.
۱۰سال پیش باعث پیری زنی شد که الان تو تابوت خوابیده.مادره شب وروز کار میکرد.تو گل ولای زیر بارون خوشه چینی میکرد و هرچی گیرش می اومد میفرستاد واسه بچش تادرس بخونه و افتخار میکرد پسرش تو دانشگاهه .همین که ۴۰ سالش شد همه ی موهاش سفید شد.پسره درسشو تموم کردو مادره قوت و ناشو .پسره با پولایی که مامانش میفرستاده واسه دوستش طلا میگرفته.واسه هر انگشت یه انگشتر و واسه گوشاش گوشواره.تو شهر خونه گرفت و با دختره ازدواج کرد. از مادرش خجالت نکشید و مادر ازش خجالت کشید.تا اینکه مادره با هزار امید رفت شهر خونه پسرش.عروسش گفت وردار این پیرزن سیاهبختو پسره هم گفت :(بوی بدی داری باید اینجا تمیز باشی مامان مهمان( bo iyane arastho bolmoli mehman eje)) . مادره هم گفت هرچه قدرم که کثیف و بدبو باشم تو تو این بغل کثیف بزرگ شدی واسه خودت اقا شدی.و تا صبح زیر پتو گریه میکرد و منتظر صبح بود تا برگرده خونش.
روزها  ماه ها سالها گذشت تا اینکه مادره امانتی خودشو پس دادو رفت سرای باقی.
پسره نامه رو قایم کردو بجز زنش به کسه دیگه ای نشون ندادو بعدشم گفت سومش بریم کافیه.
همه ی روستا منتظرن همه چشم به راه پدرش میگه حتما میاد زن عموش میگه فکر نکنم داداشش امیدواری میده حتما میاد حتما میاد.مادره میگه پسرم حتما میاد حتما.
تا اینکه یکی داد زد و گفت اومد اومد.باباش یه جون تازه گرفت و گفت گفته بودم میاد.تا اینکه ماشین ایستادو جای کسی که منتظرش بودن راننده پیاده شد و از طرف پسره گفت امروز نمیتونم بیام کار مهمی برام پیش اومده.یه لحظه از چشم های پدر اشک خروشیدپیرمردی که تو هفتاد سال عمرش گریه نکرده بود.اشک هاشو پاک کردو یه خنده ای زد که امکان نداره تااخر عمرم فراموش کنم چون همچین خنده غمناکی رو ندیدم.
تابوت سفید و نورانی مادرو بلند کردن و شروع کردن به گذاشتن تو قبر و اوردنش پایین تو اخرین لحظات هم مادر نخواست به خونه ابدیش بره و در اخرین لحظه هم منتظر پسرش بود و گفت: میاد عزیزم میاد میاد پسرم.